40 jaar RMU: visie op staken vroeger en nu

In 1983, het oprichtingsjaar van de RMU, moesten ambtenaren een deel van hun salaris inleveren waarop een staking onder het politiepersoneel volgde. Politieagenten verbrandden zelfs demonstratief hun dienstpetten op het Haagse Binnenhof. Ook de christelijke vakbond ACP deed mee met de acties. Ambtenaren uit behoudend-christelijke hoek deelden de onvrede wel, maar zij konden principieel niet instemmen met het stakingswapen als breekijzer. Het werd de reden waarom de RMU is opgericht. Een organisatie die, in tegenstelling tot traditionele vakbonden, zowel voor de belangen van werknemers als die van werkgevers opkomt, om zo conflicten op de werkvloer voor te zijn. En die daarbij de Bijbel als uitgangspunt heeft en zich daarom keert tegen staken.  
 
Het onderwerp ‘staken’ is dus vanaf de beginjaren al een speerpunt van de RMU. Met het standpunt: staken is alleen geoorloofd als doorwerken een zonde is. Bijvoorbeeld als u gedwongen wordt om op zondag te werken of als je gedwongen wordt tot frauduleuze handelingen of milieudelicten. Dat is dan meer een werkweigering dan een staking. 
 
Vooropgesteld, natuurlijk is er begrip voor onvrede over werkdruk, salaris of pensioenen. En ja, staken kan op de korte termijn effect hebben en is niet verboden in ons land. Maar dit betekent niet dat je dit recht ook moet toepassen. Bij staken ga je in tegen een belangrijk onderdeel van de wet van God; het vijfde gebod en grijpt daarmee diep in in de relatie tussen werkgever en werknemer. Door een arbeidsovereenkomst aan te gaan, heeft een werknemer rechten en plichten. Daar hoort bij dat hij of zij de opgedragen werkzaamheden verricht. Als je dat werk neerlegt, ga je in feite tegen de afspraken in.  
 
De RMU stelt tegenover het conflictmodel het harmoniemodel. Een model waarin partijen met een tegengesteld belang juist een conflict proberen te voorkomen door overleg en samenwerking, door te investeren in de relatie. Vanuit de overtuiging dat een conflict uiteindelijk meer kwaad dan goed doet. En uiteindelijk zullen partijen altijd weer aan tafel moeten. Want staken stopt een keer, praten niet!